|
ارتعاش زمین
که لرزه می شود، انگشت از لا به لای سیگار خمیازه را دور می زند. حدوث این تقرب نا به جا کجایی حادثه را حدس وضیعت قرمز: جیغ ها ... هی تکان می خوری. ارتعاش زمین که لرزه می شود، این وطن است روی گسل سلول تنگ وهم روی سرب پیچ می خورد تو برای عشقی که داشتی به زمین به ارتعاش به لرزه تب می کنی.
۷/اذر/۹۰ من اینجا نرسیدم و سر از آنجا هم در نیاوردم
از پشت عموهایم ریختم
نخوت این آسودگی را بگو چه رنگی به من می آمد؟ ببین زیر چشمم چه رنگی کشیده شده از زیر دست این مشاطه ی هرزه گرد ِ هر جاییِ افتاده از گره زلف عروسانِ بی حجله یِ این آبادی
مادر! چرا نگفتی هیچ رنگی به من نمی رسد؟ چرا نگفتی سیاه پوش عزای خودم شده ام و سال هاست از چهلم گذشته؟ ـ هنوز خیس بکارت خودم هستم از تجاوز انگشتانم - *** کجای باورم آب خورد از این چمن های نا پایدار؟ هوای کوهستان به ریه هایم پا نداد حنجره ام پر است از گلوی تو تو نمی خواهی دورهای ملموس این صدای سیاه را ببین چگونه سیاه شدم. *** بار درخت چه کسی روی شانه های من رسیده؟ من از نرسیدن هایم نمی ترسم. "سابینا"ی مجهول حلول می کند دوباره در غنچه های ابتذال دامنم و تو نیستی٫ ـ"بار هستی " چه کسی روی من افتاده؟ـ همیشه می دانستم مجبورم عاشق شوم تا تکرار نشوم در بلوزِ کس دیگری که ردم به یقه اش نمی رسد. من آب با گلوی خودم خوردم اما زیر درخت تو رسیده ام.
مادر! چرا نگفتی سیاهیِ من٫ ربطی به موهای تو نداشت!!!
|
درباره وبلاگ
 پشتیبانی
 |
